Biała Podl.
                                                        Zespoły
                                                    Goście
                                             Stroje
                                   Artyści lud.
            Poezje

 

     Krajobrazy
     Tradycje
     Przysłowia
     Muzyka lud.
     Bibliografia
     Kontakt
     Autorzy

Strój podlaski

    Piękno stroju ludowego to nie tylko surowce (m. in. len i wełna), krój ale także gustowne zestawienie barw oraz bogate zdobnictwo: koronki, tasiemki, wstążki, marszczenia, falbanki, aplikacje, haft krzyżykowy i tkacki, szamerunki, guziki, stebnowanie.

STRÓJ KOBIECY

    W stroju włodawskim i nadbużańskim używane były lniane koszule o kroju przyramkowym. Składały się z płata przedniego i tylnego, przyramków, kołnierza, rękawów oraz wstawek pod pachami zwanymi wtokami. Szyte ręcznie. Biała lniana spódnica zw. fartuchem lub chwartuchem. Szyta ręcznie z czterech części. Marszczona w pasie. Wiązana na troki. Obok lnianych noszono spódnice wełniane zw. burkami. Zszywano je z czterech części z których trzy były gęsto plisowane, a jedynie przednią pozostawiano gładką. Spódnice jednobarwne: zielone, pomarańczowe, czarne, czerwone, szare, liliowe. Każda burka miała w dolnej części pięknie utkany szlak szerokości do 16 cm. W stroju nadbużańsakim kobiety miały piękne spódnice wełniane w pionowe pasy zw. pichula, pychula, burka. Nieodłączną częścią stroju włodawskiego była lniana, biała zapaska. Zdobiona pereborami. Pas haftu tkackiego znajdował się w dolej lub środkowej części zapaski. Do zdobienia zapaski używano także białej koronki, żółtej i czerwonej krepinki. Po 1900 roku oraz w okresie międzywojennym noszono również kolorowe zapaski - fartuchy. Materiałem był pasiak z pasami w układzie pionowym i poziomym. Paski- prążki pomarańczowo-niebieskie, czerwono-zielone, czerwono-granatowe. Najstarszym nakryciem głowy była lniana chusta zw. płatem. Zamężne kobiety obowiązkowo nosiły kimbałkę (obrączka zrobiona z leszczyny lub włókien lnu), siatkowy czepek oraz lniany płat zw. zawijką. Kobiety nadbużańskie kimbałkę przykrywały kapturem. Gorsety szyto z czarnej satyny lub granatowego sukna. Podszewka lniana, biała. Przód gorsetu stebnowany białą i żółtą nicią, naszywany cekinami i krepinkami (ząbkowaną tasiemką).

STRÓJ MĘSKI

    W SKŁAD STROJU MĘSKIEGO WCHODZIŁY: KOSZULA, SPODNIE, KAMIZELA, SUKMANA, KOŻUCH, PASY, NAKRYCIE GŁOWY ORAZ OBUWIE. Noszono długie, lniane koszule zdobione pereborami lub haftem krzyżykowym. Zawiązywane lnianą czerwoną lub niebieką tasiemką. Koszulę wypuszczaną na spodnie perzepasywano wełnianą krajką. Latem noszono długie lniane spodnie zw. nogawicami. Świąteczne zdobiono czerwonym haftem, naszytym na zwenętrznym szwie nogawki. Zapinane były drewnianym kołeczkiem. Sukmana zdobiona była granatowym lub czerwonym sznurkiem. Przepasywano ją wełnianymi, szerokimi pasami (16 cm szerokości, 2,5 m długości). Okryciem zimowym Podlasiaka był również kożuch uszyty ze skór baranich. Latem noszono słomiane kapelusze, którego główkę opasywano czarną lub czerwoną wstążką. Kawalera noszącego kapelusz rozpoznawano po kokardzie przypiętej po lewej stronie główki. Powszechnie noszonym obuwiem przed 1900 rokiem były łapcie uplecione z łyka lipowego, brzozowego lub wiązowego. Podeszwa z drewna dębowego lub zrobiona z konopnego sznura. Obuwiem świątecznym były buty z cholewami.